कितीही असोशीनं

कितीही असोशीनं,

कसोशीनं,

पागोळीखाली पावलं पुन्हापुन्हा नितळून घेत,

स्वच्छ मनानं हात हाती धरू पाहिले,

तरीही अखेर -

रस्ते आपले आपल्यालाच चालायचे असतात.

कुणीही झालं,

कितीही झालं,

तरी आपल्या प्राणांवर नभ धरू शकत नसतं कधीच.

अखेर मुक्काम आपले आपल्यालाच ओळखावे लागतात.

सोडावेही.