कविता

शहर तिरकं केलंय कुणीतरी

ताटाखाली वटकन लावल्यावर आपसूक वाहत जावं कालवण उताराच्या दिशेनं,

तसं सगळं दैन्य धावत निघालं आहे घरागावाच्या दिशेनं.

कायद्याचे अडसर न जुमानता.

सांडून जाईल आता आयुष्याबाहेर.

…

प्रियकराच्या टेम्प्लेटात बसवलेला माणूस

सवयीने साखसुरत नांदतो टेम्प्लेटात.

अनवट गाणी अधूनमधून.

काळजीकाट्याचा शब्द एखाद्दुसरा.

शिळोप्याच्या गप्पा मूठपसा.

…

कुठेकुठे वळवळणारी, निसटत्या शेपट्यांची टोकं दिसतात.

बाकी

चिमण्या. कावळे. पोपट. दयाळ.

वेडे राघू. शिंपी. कोतवाल.

नाचण. साळुंक्या. लालगांड्या बुलबुल.

…

तुझ्या रुंद पाठीमागून चालताना

वाट उतरत जाते पायांखाली

सरसरत.

घामेजून उसासणाऱ्या, रोडरेजनं धुमसणाऱ्या शरीरांची रस्तोरस्ती सळसळणारी जंगलं

बघता बघता म्यूट होतात.

…

तेलाचा हात लावून मळलेल्या कणकेचा मऊ लुसलुशीत गोळा हातावर धरून,

तव्यावरची पोळी आणि दिवसाच्या गरगरत्या चाकाला येऊ लागलेली जिवंत लय

अशा दोन्हींकडे काणाडोळा करत,

दिवस रेंगाळू देतो,

आणि

…

शुक्रवारच्या संध्याकाळी फुलून आलेल्या थेटरासारखे चमकतात तुझे डोळे.

माथ्यावरच्या गेंदेदार रत्नखचित झुंबराखाली पडलेल्या चमकत्या, सळसळत्या सोनेरी शलाकेसारखी एकच तिरीप,

बाकी सगळा जिवंत झुळझुळणारा अंधार

थेटरातल्या गजबजीला मौनात खोलवर खेचून नेणारा.

शुक्रवारच्या संध्याकाळीनं धावत सुटावं उतारावरून कमालीच्या खेळकर मुडात

…

दोन विंगांना जोडणाऱ्या सज्जाच्या कडेवरच्या ॲंटेनांच्या कुशीत,

पुन्हापुन्हा

चिवटपणे उगवणाऱ्या पिंपळाच्या लालसर कोवळ्या कोंभासारखीच,

'...बस हाथों में तेरा हाथ हो'ची पुन्हापुन्हा उमलून येणारी आस पुसून टाकता येत नाही काही केल्या,

आणि

…

गणपतीची तसबीर,

खोबरेलाची निळी बाटली,

बीन बॅगांची बेढब बोचकी मधेच.

पसरलेल्या गाद्यांची भारतीय बैठक,

चुंबकाला लटकवलेलं कॅलेंडर,

…

अंधार-उजेडाच्या सीमेवरचा अस्फुट प्रकाश,

नजर वर करायला लावणारं छत,

कवेत न मावणारे विस्तीर्ण खांब,

मनात दचका भरवणारी शांतता,

दाराशी दक्षिणेची पेटी.

…

नाक्यावरच्या छक्क्याच्या

हक्कानं पसरलेल्या हातावर

ठेवते मी

दोन्ही हात छातीपाशी पूर्ण जुळवून,

मान लववून केलेला नमस्कार

…