शहर

बसमधला मागच्या खिडकीत बसलेला मुलगा

बोलत असतो फोनवर

रात्रभर.

खुन्नसचं टोक हातात गच्च धरून खिडकीची काच मागेपुढे-मागेपुढे

करत राहताना,

…

हाताला फुटलेल्या एका नव्या अवयवानं बोलतो आम्ही आता

फुशारक्या मारतो, वाद घालतो, भांडतो

शिव्याशाप देतो तळतळून.

कितीही दूरवर पोचणार्‍या गप्पा मारतो दिवसरात्रीच्या कोणत्याही प्रहरी

प्रेमही करतो मनापासून.

…

चोख शांततेचा एक नखभर तुकडाही सापडत नाही आसमंतात

दिवसाच्या कुठल्याही प्रहरी.

एफेम जॉकीची अर्थहीन धेडगुजरी बकबक,

चिरडीला आलेल्या गाड्यांचे हॉर्न्स,

बसच्या पत्र्यावर जिवाच्या आकांताने थपडा मारत प्रवासी गोळा करणारा क्लीनर,

…

लग्न न करणार्‍या माणसांना कळतच नाही

आपल्या आईबापाला सावकाश घेरत राहिलेलं म्हातारपण.

नोकरीधंदा असतो लग्न न करणार्‍या माणसांना.

अधिकाधिक स्थैर्य-सुबत्ता-बेफिकिरी...

चैनीच्या सवयीही खिळत गेलेल्या हाडीमाशी.

…

शहराला परवडत नाहीत डेडिकेटेड रिसोर्सेस.

सूर्यास्त पाहायसाठी मग्न तळ्याचा काठ किंवा प्रेमिकांच्या कूजनासाठी डोंगरातले आडोसे नसतात शहरापाशी राखीव.

रेल्वे क्वार्टर्सच्या मागून डोकावणारा नि शहराच्या दिवेलागणीशी क्षीण स्पर्धा करणारा चंद्राचा तुकडा ट्रेनच्या जाळीदार खिडकीतून बघून माफक हरखतं शहर.

झोपाळलेल्या डोळ्यांनी चहा गाळता-गाळता समोरच्या फांदीवरचं पाखरू बघून खुशालतं आणि आ वासून उभ्या असलेल्या दिवसाकडे वळत निमूट पाठ फिरवतं समजूतदारपणे.

समुद्रावरचा वारा खायचा असेल तर मागची रहदारी ऐकणार्‍या कानांच्या पापण्या मिटून घेण्याची अद्भुत कला अवगत असते त्याला.

…