कविता

निरर्थक सामान साचत जावं एखाद्या श्रीमंत होत गेलेल्या मूळच्या गरीब माणसाच्या घरात,

तशी पुस्तकं राहतात साठून.

कणाकणानं, क्षणाक्षणानं ससंदर्भत्वावर साचत राहते धूळ. चिऱ्याचिऱ्यानं ढासळत राहतात त्यांचे आयुष्याशी बांधलेले पूल.

साठवणाऱ्यानं कधीमधी उघडून पाहिल्यावर

स्मृतिभ्रंश झालेल्या माणसाला ऐकू यावी पूर्वायुष्यातली एखादी आर्त धून,

…

मला पुन्हापुन्हा रोज नव्यानं प्रेमात पडायचंय तुझ्या.

किती आनंदानं चमकत राहतात माझे डोळे.

दुःख, मरण, कष्ट बघून भरून येतात,

वाहतात दुथडी भरून.

अन्याय बघून पेटून उठतात.

…

आपल्यातला ओबडधोबड, अर्धकच्चा जिवंतपणा लोपून

बघता बघता त्याची जागा घेते एक सराईत सवारी.

भल्याभल्यांना नाही लागत चाहूल.

ऐकू येतात थेट टापाच.

कितीकांना तर त्यांचीच पडते भूल.

…

एखादा लहानसा नजरानजरीचा क्षण

सुकलेल्या फुलासारखा.

हळूच खिशात लपवून ठेवायला,

विरघळून जाईस्तो

दिवसचे दिवस बोटांनी चाचपून बघायला,

…

दाताखाली आलेल्या घासातला रस

चवीचवीनं गिळत असताना

हातातल्या तुकड्याची ऑटोपायलट मोडवर

प्राणपणानं राखण करताना

पोटातला खड्डा भरत असल्याची

…

उद्वेगाची कविता लिहिण्याची हिंमत होत नाही.

'माण्साने' नावाचा अंगार खोदून गेलेल्या माणसानंतर आपण अधिक काय म्हणू शकत असतो?

एकदाचं खरंच माणसानं म्हटलेलं सगळं-सगळं व्हावं,

नि मग चिखलातून एखादं बी रुजून वर यावं इतकं मात्र वाटतं.

आपण चिखल व्हावं

…

इथेच कुठेतरी आहे ती वाट.

दोन भिंतींच्या मधल्या सापटीत लपून बसलेली.

तोंडावर एक अजस्र सिमेंटी शिळा घेऊन.

नुसतीच गद्य नाही ती.

त्या शिळेला बघून दचकायला होतं एकेकदा.

…

'आसमाँनमें... टॅडॅड्यॅंव्.. लाखों तारें...' असं तब्बेतीत गाणाऱ्या नि पोलिसानं शर्टाची इस्त्री घालवली तरी मनावर न घेता दिलखुलासपणे 'क्या साब!' असं विचारणाऱ्या खबऱ्यासारखी स्मार्ट असायची इथली गरिबी.

आता तिच्यात एक कडूपणा आलाय.

आपण कुठल्या प्रवाहाच्या धारेला लागलो आहोत हेही न कळता चणे नाहीतर कचऱ्याच्या पिशव्या विकू पाहणाऱ्या करकरीत वृद्ध चेहऱ्यांवरचा निष्प्राण भाव झाकोळतो आता अधूनमधून तिच्या चेहऱ्यावर.

गर्दीला त्याची दाद नाही नि आहेही.

पण धावण्याला पर्याय नाही.

…

ओट्यावरचं पाणी निपटून ओटा काळा नितळ करावा.

निवडून, धुऊन, निथळून घेतलेला चवळईचा ताजा पाला सुरीनं बाऽऽरीक चिरावा.

चिरताना कायच्याकाय आठवत राहतं -

इराणी स्वैपाकघरातलं पालेभाज्यांचा भुस्सा करण्याचं ते मजेशीर चक्रीवालं यंत्र,

खारवलेली लिंबं आणि दह्यात मुरवलेल्या मटणाच्या फोडी घालून एकजीव शिजणारी ती रटरटती भाजी,

…

जाता येतं

कुठूनही कुठेही

खिशात शंभरेक रुपये असले की.

अर्धी चड्डी घालून फिरा वा भरजरी साडी नेसून

फोनवर तासंतास बोलत राहा प्रियकराशी लाडाकोडाचं

…