कविता

फांदीवरून पाखरू निर्ममपणे उडून गेलं,

तरी डोळ्यांना धारा लागण्याचे दिवस.

उन्हाळलेल्या दिवसांमधले दमदार सोनेरी रंग...

कुठून मागे राहावेत, सांग.

सांग, कशी आठवावी दयाळाच्या शुभ्र पिसाची जादुई रेष,

…

कितीही असोशीनं,

कसोशीनं,

पागोळीखाली पावलं पुन्हापुन्हा नितळून घेत,

स्वच्छ मनानं हात हाती धरू पाहिले,

तरीही अखेर -

…

आपल्या गंडांमध्ये गुरफटून,

जखमा चाटत

एखाद्या अंधाऱ्या गुहेत दडून असतो आपण,

फुंकर घालायलाही कुणाला आसपास फिरकू न देता,

डोळ्यांत तेल घालून

…

अजुनी या शहरात

लहानग्याच्या तहानेच्या गप्पा ऐकून आपली पाणपिशवी सहज पुढे करतं कुणी समजुतीनं.

अजुनी भिकारणींचा वैभवशाली इतिहास ठाऊक असलेले पानवाले नांदतात,

वळचणीला ठेवलेली डबलरोटी सुपूर्त करतात तिला मुक्यानंच,

आणि अबोलपणे मान हलवत गिऱ्हाइकाकडे वळतात.

…

रक्ताच्या नात्यांनी बनलेल्या पुंजक्यापुंजक्यांचं हे शहर

विचारत राहतं तुम्हांला सतत,

तुमचं कुटुंब कुठलं?

जराही ताकद न लावता अमानुष प्रचंडपणाच्या जोरावर लोटत राहतं तुम्हांला अव्याहत,

गुरुत्वाकर्षणाच्याच सहजतेनं, त्याच्या अदृश्य भिंतींपल्याड,

…

सगळीकडे कसं शांतशांत आहे.

हवेत ना उकाडा, ना गारवा.

ना भगभगलेली दुपार, ना रात्रीचा चांदवा.

ना अवसेचा चमचमता अंधार, ना कातरवेळेचा सांधा.

या वेळेशी कसलेही लागेबांधे नाहीत.

…

तू ज्या-ज्या गोष्टीला स्पर्श करशील, त्या-त्या प्रत्येक गोष्टीला आग लावून टाकीन असं ठरवलं मी.

मग मला इतका माग ठेवायचापण कंटाळाच आला.

हो कौन आप,

की इतके कष्ट वेचावेत, असं झालं.

पण मधला प्रदेश बेचिराग होऊन बसला तो बसलाच.

…

कोवळेसे ऊन,

मोतियाची आभा,

असण्याचे सुख,

अपुरेसे.

रोखलेला श्वास,

…

या मौनाची जात निराळी

उंबऱ्यापाशी अडते पाऊल, त्या प्रहराची आण निराळी

या मौनाची जात निराळी.

कडू बोलणे पात दुधारी, पण डोळ्यांची साक्ष वेगळी

या मौनाची जात निराळी.

…

मनगटाच्या आतल्या नाजूक बाजूला असलेल्या,

दिसे न दिसेश्या तिळासारखा,

एखादाच सवयीचा, झिजून मृदावलेला शब्द.

प्रेडिक्टेबल चिडचिड,

कोपरावरच्या ओबडधोबड खळीसारखी.

…