कविता

आजच्या संध्याकाळीला भेसूर चेहरा नाही.

नाही. कसलाच तात्पुरता मुखवटाही नाही.

वेळ भरत राहण्याचा, स्वतःपासून पळत राहण्याचा शाप नाही.

दिवस पुरता अर्धमेला झाल्यावरच घराकडे परतण्याचा धाक नाही.

नाही. ही सवयही नाही.

…

शब्द म्हणजे निव्वळ चिखल असं वाटण्याची वेळ येतेच,

आजची वेळ त्यातली.

जगातले यच्चयावत हिंदी सिनेमे,

सगळीच्या सगळी आयन रॅण्ड,

पाऊस, संध्याकाळ, भण्ण दुपार.

…

खरंच...

पावलांखालचे प्रदेश बदलत जातात.

सवयींचे संगही अलगद निसटून जातात.

पाहता पाहता आपल्याच स्वप्नांचे रंग बदलत जातात.

खरंच...

…

अशीही काही युद्धे खेळावी लागतात,

ज्यात निर्णायक पावलांनी आणि निर्विकार चेहर्‌यानं

पराभव एखाद्या डोंबासारखा उभा असतो

पुढच्याच टप्प्यावर.

आपण प्रॅक्टिकल शहाणपणा इत्यादी दाखवून

…

'आपला' पुरुष हवा असं म्हणते बाई

तेव्हा काय अभिप्रेत असावं तिला -

या प्रश्नाची लाख अलवार उत्तरं झिरपत गेली मनात,

तुला 'आपलं' म्हटलं तेव्हा.

नजरेतली उनाड फुलपा़खरी मिश्किली सहज वाचत जाणारा मित्र

…

शिल्पा आणि रिचर्ड गिअर यांच्यावरून आपल्याकडे जे रामायण चाललंय, त्यावर काही प्रतिक्रिया व्यक्त करणं म्हणजे येडेपणाच आहे.

पण विंदांच्या खास शैलीतली ही कविता मात्र आठवतेय. या सगळ्या वादाच्या पार्श्वभूमीवर ती आठवताना काही औरच मजा येतेय!

विंदा म्हणतात -

तुझिया ओठांवरचा मोहर मम ओठांवर गळला ग,

अन्‌ आत्म्याच्या देव्हाऱ्यातुन गंध मधुर दरवळला ग

…