कविता

विणीचा काळ विसरून बारा महिने तेरा काळ घुमत बसणाऱ्या पक्ष्यांनी

उच्छाद मांडलाय सगळीभर.

झाडंबिडं लागत नाहीत त्यांना.

बिल्डिंगांच्या वळचणी, ओस पडलेले उंच भगभगीत चौक, घरांच्या दुर्लक्षित बाल्कन्या...

सिमेंटी स्वभावाचे कसलेही झरोके

…

बसमधला मागच्या खिडकीत बसलेला मुलगा

बोलत असतो फोनवर

रात्रभर.

खुन्नसचं टोक हातात गच्च धरून खिडकीची काच मागेपुढे-मागेपुढे

करत राहताना,

…

हाताला फुटलेल्या एका नव्या अवयवानं बोलतो आम्ही आता

फुशारक्या मारतो, वाद घालतो, भांडतो

शिव्याशाप देतो तळतळून.

कितीही दूरवर पोचणार्‍या गप्पा मारतो दिवसरात्रीच्या कोणत्याही प्रहरी

प्रेमही करतो मनापासून.

…

चोख शांततेचा एक नखभर तुकडाही सापडत नाही आसमंतात

दिवसाच्या कुठल्याही प्रहरी.

एफेम जॉकीची अर्थहीन धेडगुजरी बकबक,

चिरडीला आलेल्या गाड्यांचे हॉर्न्स,

बसच्या पत्र्यावर जिवाच्या आकांताने थपडा मारत प्रवासी गोळा करणारा क्लीनर,

…

लग्न न करणार्‍या माणसांना कळतच नाही

आपल्या आईबापाला सावकाश घेरत राहिलेलं म्हातारपण.

नोकरीधंदा असतो लग्न न करणार्‍या माणसांना.

अधिकाधिक स्थैर्य-सुबत्ता-बेफिकिरी...

चैनीच्या सवयीही खिळत गेलेल्या हाडीमाशी.

…

शहराला परवडत नाहीत डेडिकेटेड रिसोर्सेस.

सूर्यास्त पाहायसाठी मग्न तळ्याचा काठ किंवा प्रेमिकांच्या कूजनासाठी डोंगरातले आडोसे नसतात शहरापाशी राखीव.

रेल्वे क्वार्टर्सच्या मागून डोकावणारा नि शहराच्या दिवेलागणीशी क्षीण स्पर्धा करणारा चंद्राचा तुकडा ट्रेनच्या जाळीदार खिडकीतून बघून माफक हरखतं शहर.

झोपाळलेल्या डोळ्यांनी चहा गाळता-गाळता समोरच्या फांदीवरचं पाखरू बघून खुशालतं आणि आ वासून उभ्या असलेल्या दिवसाकडे वळत निमूट पाठ फिरवतं समजूतदारपणे.

समुद्रावरचा वारा खायचा असेल तर मागची रहदारी ऐकणार्‍या कानांच्या पापण्या मिटून घेण्याची अद्भुत कला अवगत असते त्याला.

…

पाळी येण्यापूर्वीच्या आठवड्यात कितींदा

संतप्त अनावर रडून लिहिल्या आहेत कविता

कुणीतरी हिशेब केला पाहिजे कधीतरी एकदा

कितीतरी भ्रम मग खळखळा फुटतील

प्रेमाचे-वात्सल्याचे-मैत्र्यांचे नि मत्सरांचे

…

एखादा लहानसा डुगडुगणारा शब्द

हलक्या हातांनी काढून

त्या जागी चपखल बसणारी

चपटीशी ठिकरी घट्ट बसवून देतोस

आणि स्वतःशीच समाधानानं इवलं हसतोस

…

बुद्धाला गोष्टींचं भारी वावडं.

रडू आलं, हसू आलं, जर्रा जरी रागेजलं-

लगेच म्हणतो, सावध मुली, गोष्टींचं हे कातडं.

गोष्टी रंगवून देतात

गोष्टी गुंगवून टाकतात

…

एखादा अणकुचीदार दगड उचलून

तिरीमिरीत भिरकावीन तुझ्या कपाळावर

लालबुंद रक्ताची धार लागेल

चकित होऊन पाहत राहशील तू काही क्षण

ते क्षण कुलूपबंद करून ठेवीन

…